piątek, 1 marca 2019

Żołnierze WiN na tarnowskich cmentarzach

Artykuł Pani Marii Żychowskiej o żołnierzach WiN na tarnowskich cmentarzach znajduje się na: https://drive.google.com/open?id=1o6H2totrrxvZv9on7mP2bK_y-kZOphX1

Szczęsny Zaremba (1851-1923) - budowniczy miejski

Komitet Opieki nad Zabytkami Starego Cmentarza postanowił odnowić w 2019 r. grobowiec wybitnie dla Tarnowa zasłużonego miejskiego budowniczego Szczęsnego Zaremby. Poproszony przez panią prezes Ewę Filipów o przypomnienie kim był Zaremba czynię to z radością. Niniejsze opracowanie przygotowane zostało na podstawie podanej w zakończeniu bibliografii.
Szczęsny Zaremba ur. w sierpniu 1851 w Dulowej k/Trzebini, pow. Chrzanów. Do szkół uczęszczał do roku 1861 w Trzebini i w Chrzanowie. W Krakowie podjął naukę w prywatnej szkole realnej Andrzeja Józefczyka, w roku 1862 w gimnazjum św. Anny i kolejno w Szkole Wyższej Realnej, którą celująco ukończył w 1867 r. 

środa, 27 lutego 2019

Komunikat

Zarząd Komitetu Opieki nad Starym Cmentarzem w Tarnowie na zebraniu w styczniu br. wybrał grobowce do remontu w najbliższym sezonie.
Są to grobowce Rodzin Zarembów, Pilcerów, Głuszaków i Jaroszów, Smalców oraz grobowiec Hanka.
Dziękujemy tym wszystkim którzy wspierają naszą działalność i przekazują pieniądze na konto komitetu.
W najbliższym czasie w okolicach głównej bramy postawiona zostanie skarbonka, wszystkie datki będą przeznaczane na remonty i inne konieczne prace na cmentarzu.
Podjęto również decyzję o utworzeniu zespołu historycznego którym pokieruje członek zarządu, prof. dr hab. Tadeusz Mędzelowski.

środa, 19 grudnia 2018

Spotkanie pokwestowe

12 grudnia 2018 r. na spotkaniu z członkami komitetu i zaproszonymi gośćmi, podziękowaliśmy tym wszystkim, którzy pomogli w zorganizowaniu i przeprowadzeniu XXV. kwesty w dniach 1-3 listopada. 

poniedziałek, 12 listopada 2018

Społeczny Komitet Opieki nad Starym Cmentarzem w Tarnowie 1982-1991

Pismo nosi datę 18 grudnia 1991 roku i skierowane jest do Państwowego Archiwum w Tarnowie. Zostało podpisane w imieniu Społecznego Komitetu Opieki nad Starym Cmentarzem w Tarnowie przez przewodniczącego Jana Preissa, wiceprzewodniczącego Janusza Kieckę i sekretarza Ryszarda Hycnara.
Jest to pismo przewodnie mówiące o przesłaniu dokumentacji dotyczącej działalności Społecznego Komitetu opieki nad Starym Cmentarzem w Tarnowie od 1982 roku do 1991 roku. W ślad za pismem przewodnim przesłano też dokumentację na którą składały się: Sprawozdanie z działalności, Protokół z zebrania sprawozdawczego z dnia 11 grudnia 1991 roku, Uchwała Społecznego Komitetu Opieki nad Starym Cmentarzem związana z zaprzestaniem działalności, Odpis notatki służbowej Urzędu Miasta Tarnowa spisanej w dniu 6 grudnia 1989 roku dotyczącej programu przyjętego do realizacji przez Urząd Miasta, listy obecności oraz notatka sporządzona przez Jana Preissa dotycząca spotkania z dnia 6 grudnia 1989 roku. Razem 14 stron[1].

środa, 31 października 2018

Jubileuszowa 25. kwesta na renowację zabytkowych nagrobków Starego Cmentarza w Tarnowie

1 listopada na trzech tarnowskich cmentarzach (Starym, w Krzyżu i w Mościcach) odbędzie się jubileuszowa, 25. kwesta na renowację zabytkowych nagrobków Starego Cmentarza w Tarnowie. Wszystkich odwiedzających w/w nekropolie prosimy o datek na ratowanie cennych zabytków tej jednej z najstarszych nekropolii w Polsce. 





niedziela, 28 października 2018

Kilka ciekawostek związanych z Cmentarzem Starym w Tarnowie autorstwa Bogusława A. Baczyńskiego

Nowy cmentarz Parafialny w Tarnowie zwany Starym

Nie jest znana, niestety, konkretna data założenia cmentarza na Zabłociu, zwanego później „starym”. Możemy ją jedynie próbować określić na podstawie różnych faktów. Tak pisze Stanisław Potępa w wydanym w 1986 r. przewodniku „Cmentarz Stary na Zabłociu w Tarnowie” na Zabłociu w Tarnowie. Również następne wydania dwu kolejnych tomów przewodników po tymże cmentarzu, aczkolwiek starają się analizować problem, przy braku jakichkolwiek nowych (czytaj starych) dokumentów, sprawę pozostawiały nierozstrzygniętą. Wiadomym jednak było, iż zakończenie sporu, czy cmentarz Stary w Tarnowie jest starszy od cmentarza Powązkowskiego, czy też trochę młodszy, było możliwe jedynie po znalezieniu bezspornych dowodów. Jednym z nich są księgi zmarłych, gdzie bywały zapisywane, w wyjątkowych przypadkach, fakty nie mieszczące się w zakresie poszczególnych rubryk, np. miejsce pochówku, jednak ze względu na swoją niezwykłość prawo to zyskały. Należało przypuszczać, iż fakt usytuowania Nowego cmentarza Parafialnego poza obrębem kościoła mógł spowodować, że pierwsze pochówki dotyczyć będą albo ludzi biednych, albo tych , których rodziny, z różnych względów, nie postarają się o bardziej „godne” miejsce. W ten sposób zostało przypieczętowane , zresztą na stosunkowo krótki czas, topograficzne rozdzielenie śmierci bogatych od biednych. Trzeba jeszcze dodać, iż fakty dotyczące urodzin, ślubów i śmierci, które dotyczyły osób spoza parafii zapisywane były w oddzielnych księgach metrykalnych o nazwie Libri extraneorum (także extraneis), co można tłumaczyć jako Księgi (metrykalne) obcych, cudzoziemców itp.

poniedziałek, 15 października 2018

Pomnik Rufina Piotrowskiego na Starym Cmentarzu w Tarnowie dzieło Antoniego Kurzawy

Na Starym Cmentarzu na Zabłociu w Tarnowie stoi pomnik Rufina Piotrkowskiego. Ten działacz polityczny, uczestnik powstania listopadowego, emigrant, emisariusz, działacz patriotyczny, pedagog, pamiętnikarz zmarł w Tarnowie 20 lipca 1872 roku. Jak pisze Stanisław Potępa w swojej książce „Cmentarz Stary w Tarnowie”[1] Rufin Piotrowski w Tarnowie „znalazł się skutkiem zbiegu okoliczności”. Był synem mieszczanina spod warszawskiej Pragi i kresowej szlachcianki. Urodził się w Malinie na Ukrainie gdzie jego rodzina przeniosła się po rzezi Pragi w powstaniu kościuszkowskim. W czasie powstania listopadowego walczył w korpusie Dwernickiego w bitwie pod Ostrołęką i w obronie Warszawy. Awansował do stopnia podoficera. Dwa razy składał broń poza granicami Królestwa udając się na emigrację. W latach 1833-35 był członkiem Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. W 1843 roku przybył jako emisariusz do ojczyzny. Organizował konspirację w Kamieńcu Podolskim. Pracował jako wolontariusz.  Został schwytany 31 grudnia 1843 roku i 29 lipca 1844 roku skazany na karę  śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok zamieniono na dożywotnie zesłanie do Jokateryńska na Syberii. Wiodło mu się tam nieźle. Pracował w kancelarii gorzelni. Pisał później o tym okresie: „przy zwykłej taniości zboża, mięsa, ryb i nabiału żyliśmy dość wygodnie. Nigdym w Emigracji we Francji tak wygodnie nie żył jak w Syberii”.  W lutym  1846 roku po 16 miesiącach pobytu ucieka na piechotę przez Solikamsk i Wielki Ustiug do Archangielska. Stamtąd przedostaje się do Petersburga, a następnie do Rygi. Opuszcza Rosję docierając przez Królewiec do Francji[2].